کاش پاک کنی داشتم که پاک می کرد.
واقعا نمیدانم.واقعا نمیدانم باید از پاک کن جادویی خود چه بخواهم.چه چیز را،چه کس را،چه وقت را؟
تلنبار شده اید شماهایی که رفتید و شماهایی که در راه هستید.
تلنبار شده اید بر خاطره و احساس من.و من پر از غم شده ام از این معصومیتهای ساده ی شما خوبان.
که من پستم؟
شما به بزرگی خود حسادتهای مرا ببخشید.
گاه شیشه ی دلم ترک بر میدارد و از دست کسی کاری ساخته نیست.
برچسب:
نویسنده: آوا رحیمی