آخرین مطالب
امکانات وب
به زمین پیوندش داده اند.
چه عذابی.کرامت در چند گامی ایستاده است و او نمی رسد.
پایک من شبی طویل بود.از رذائل هیچ شد.پیلی قوی.از حقایق چون مور شد.
حقیقت با تو چه کرد؟
تهذیب نفس چه شد؟
پایک من، پای دیروز فرشتگانی ست که به گناه میوه ای ممنوعه شیطان شدند.
و زمین پایک من، زمین بهشتی ست که آدم بر اصرار ماندن در آن کوشید و نماند.
تو بمان.من به یاد سوگندها خیانت نمی کنم.رها نمی کنم.هر چند بی ارزش شده باشی.
ذره نفسی که در آخرین قطره ی جانت مانده. تو را به بودن وا می دارد.عذاب است یا زندگی؟
ظرفیتش برای تولدی نو چقدر است؟
و تو پایک من مجموعه ای از لطافت ابر و زیبایی چشمه هستی.
میدانم در خشونت آفتاب و ناهمگونی کوه دوام نمی آوری.
و حال از تو ستونی مرده در دل زمین میبینم.
پرندگان می گذرند.من تو را تشویق میکنم.ذات تو را من دیده ام.چگونه میتوانی بد باشی؟
از راکد بودن درآی.جام بلا را بر زمین خالی کن.
از جفاهای این معرکه دیگر ننال.نالیدن کار گمگشتگان است.
تو سردرگم نیستی.فقط سالیانی ست که در توهمی از یک اشتباه فرو رفته ای.
منتظرم.تو را من چشم به راهم.تکان بخور.پایک عظیم من،من منتظرت هستم.
قسم به توانایی من رهایت نمی کنم.
به یاد سوگندها خیانت نمی کنم.
و در لفاف پادشاهی بر جای می مانم.
حال ای پایک من.تو بمان.
هنر گناه نیست...