حرفی برای گفتن

در رویاهای عجیب من صدایی می آید. زمزمه ای. هشدار تمامی
پرتگاهی. برای پرت شدن.
آبی. برای غرق شدن.
این حنجره. مال من. فریاد زدن.
رها شدن.
رویاهای عجیب من کابوسی ست.
که هر شب به سراغ من می آیند.
در سکوت. تنهایی و خاموشی.
کابوس های اشنا و غریب من.
می مانند. می خوانند. می چرخند. در سر من.
می روند. خنده کنان. من مانده ام. و این حجم از بیهودگی.
می خوانم. می چرخم. می رقصم.
می میرم.
من مرده ام.
آری. کسی نمی خواند.
کسی نمی بیند.
چیزی نیست.
حتی من.
من مرده ام.
چه زمانی. چه مکانی.
همه چیز بس عالی.
و فقط حرفی برای گفتن هنر گناه نیست...